تاریخچه عکاسی بخش چهارم (پیشرفت دوربین‌ها و لنزها و نیز نورپردازی)

تاریخچه عکاسی بخش چهارم (پیشرفت دوربین‌ها و لنزها و نیز نورپردازی)

پیشرفت­‌های حساسیت فیلم

امولسیون‌های کولودیون، آلبومین و ژلاتین‌های اولیه فقط به نور آبی حساس بودند، اما در سال ۱۸۷۳ پرفسور هرمن فوگل از برلین کشف کرد هنگام ساخت امولسیون، با اضافه نمودن مقداری رنگینه مناسب، صفحات به نور سبز نیز واکنش نشان می‌­دهند. در سال ۱۸۸۲ اورتوکروماتیک ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏(حساس به آبی و سبز) برای فروش روانه بازار شد. تحقیقات بعدی شیمیدان­‌های آلمانی موجب پیدایش اولین فیلم‌­ها و صفحات "پنکروماتیک" ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏(حساس به همه رنگ‌­ها) به سال ۱۹۰۶ گردید. این صفحات جزئیات و درجات بسیار بهتری از موضوعات رنگی  می‌­دادند. در اواخر دهه ۱۸۸۰ ده‌ها سازنده به ساخت صفحات مشغول بودند، همیشه برای مواد با کلمات "بسیار سریع" تبلیغ می­‌شد یا حداقل بسیار حساس‌­تر از آنچه رقیبان ارائه می‌­دادند، در این دوران ادعای تبلیغاتی آنچنان سردرگم کننده بود که دو دانشمند در انگلیس اولین سیستم مستقل عدد گذاری برای حساسیت امولسیون­‌ها را ابداع کردند که این امر سرانجام در سال ۱۸۹۰ به سیستم اعداد I.S.O ختم شد.

پیشرفت دوربین­‌ها و لنزها و نیز نورپردازی

بسیاری از آماتورهای جدی همچون حرفه‌ای‌ها در دهه ۱۹۹۰ دوربین‌های صفحه‌ای را ترجیح می‌دادند، در این سال‌ها شیشه‌های اپتیکی شاخته شده در آلمان امکان طراحی جدید لنزها را داد، مانند اولین عدسی غیر آستیگمات ساخته زایس به سال ۱۸۸۹. این لنزها تصویرهایی به مراتب روشن‌تر و دقیق‌تری از انواع اولیه داشتند، در واقع تا ۵۰ سال بعد آلمان سرآمد لنزهای عکاسی جهان باقی ماند. با وجود این لنزها، مانند امولسیون‌ها، در باز نمود موارد شفاف دچار نقص بودند، تا این در سال ۱۹۰۰ کنفرانسی در پاریس، سری اعداد دیافرگم امروزی ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏(۵,۶/f و ۲.۸/f و ۲/f و غیره) مورد توافق بین المللی واقع شد.

کداک حضور خود را با دوربین‌های تاشو فیلم رول در بازار ادامه داد که این دوربین‌ها عکس‌های نسبتا بزرگ ۸*۶ سانتی‌متر می‌دادند. برای اولین بار نیز دوربین‌های دو لنز انعکاسی وارد بازار شدند، لنز بالایی تصویر جهت دیدن ارائه می‌داد، لنز زیرین صفحات پر شده در در کشوهای تیره را نوردهی می‌کرد.‏

تاریخچه عکاسی

استفاده کردن از منابع نور به غیر از نور روز همچنان در عکاسی غیر معمول بود و ساعت‌های کوتاه نور روز در زمستان به معنای کوتاهی کار در استودیوهای پرتره بود. نادار و دیگران از لامپ‌های باطری‌دار استفاده می‌کردند اما باز هم قدرت کافی را برای پرتره نداشتند. به تدریج لامپ‌های پرتوان قوس الکتریکی در سال ۱۸۷۷ در اولین استودیوی مخصوص چراغ برق در خیابان ریجنت لندن به کار گرفته شد با قدرت روشنایی ۶۰۰۰ شمع. اما رقیب ارزان قیمت چراغ برق، چراغ پودری منفجر شونده بود. این مورد در دهه ۱۸۸۰ شناخته شد و شامل روسوب منیزیم و مواد شیمیایی دیگر بود که یا با شعله منفجر می‌شد یا با جرقه سنگ فندک محترق می‌گشت. اما هم زمان کردن شاتر دوربین دستی با لحظه احتراق پودر فلاش عملی نبود. لذا برای گرفتن عکس‌ها با فلاش دوربین باید بر سه‌پایه قرار می‌گرفت، شاتر باز می‌ماند، فلاش را محترق کرده و سپس شاتر را مجددن می‌بستند. تا این در سال ۱۹۲۵ فلاش‌های حبابی اختراع شدند.

تاریخچه عکاسی

عکس‌ها بر صفحه‌های چاپی

جهت تکمیل انقلاب فنی واقع شده در عکاسی، بالاخره در دهه‌های ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰ راه حلی برای مشکلات بازسازی عکس‌ها بر صفحات چاپی کتاب‌ها، مجله‌ها و روزنامه‌ها به ارمغان آمد. برای دیده شدن عکس در جنب نوشته در صفحه چاپی ابتدا تمام عکس‌ها بر قاب چوبی کشیده می‌شدند و بعد به وسیله حکاکی فضای ما بین خطوط کشیده شده را می‌تراشیدند و طرح اصلی که به صورت نقش برجسته که باقی می‌ماند پس از جوهری شدن و فشردن بر کاغذ تصویر به دست می‌آمد. در این روش به علت حکاکی جزئیات کم یا اضافه می‌شد. در سال ۱۸۶۶ روشی به نام وودبریتایپ امکان چاپ نگاتیوها را بر یک لاله ژلاتینی امکان پذیر نمود که امکان تبدیل نقوش کم عمقی را در یک صفحه سربی را داشت، ولی صفحات وودبریتایپ  به سرعت فرسوده می‌شدند و همین طور فرآیند گرانی بود. در اواخر دهه ۱۸۷۰ قابلیت چاپ نگاتیوهای عکاسی بر فلز حساس به نور وجود داشت که سپس با کنده شدن و قرار دادن در اسید به صورت کلیشه نقش برجسته در می‌آمد اما این روش هم قادر به ارائه سیاه خالص و سفید خالص بود. سر انجام با تعقیب نظره‌ای از تالبوت در ۲۰ سال مشخص گشت با کپی کردن یک عکس با استفاده از دوربینی حاوی یک صفحه شیشه‌ای با نقش مشبکی از خطوط ظریف تمام درجات خاکستری به نقاط ریزی در اندازه‌های متفاوت تبدیل می‌شود، هنگامی که این نقاط بر فلز حک شد و با جوهر بر کاغذ چاپ گردید، آنها تقریبا مانند میان رنگ‌های متفاوت یک عکس به نظر می‌رسیدند. اولین عکس میان رنگ در روزنامه نیویورک گرافیک در سال ۱۸۸۰ چاپ شد. در این سال‌ها بعضی از صاحبان محتاط روزنامه‌ها می‌ترسیدند تصاویر عکاسی موجب "کم بها" شدن نشریات آنها شود. با وجود این در اواخر دهه ۱۸۹۰ روزنامه‌ها بیشتر از عکس‌ها استفاده می‌کردند. در مدت ۱۰ سال روزنامه‌ها و مجلات زیادی خاص نمایش عکس‌های میان رنگ به وجود آمد.‏‏‏‏‏ این پشرفت فنی نوید بخش آینده درخشانی برای شاخه‌های جدید عکاسی حرفه‌ای در قرن جدید بود_ خبری، روزنامه نگاری، تبلیغاتی و مد.

تاریخچه عکاسی

تاثیرات مواد جدید در سالهای ۱۹۰۰-۱۸۷۰

با اثرات مواد جدید در عکاسی بعضی‌ها معتقدند که عکاسی علمی به واقع در دهه ۱۸۸۰ شروع شد.

چهار اثر مهم این مواد و وسایل جدید عبارتند از:

  1. اینک هر کس می‌توانست خود عکاس باشد.
  2. صنعت عکاسی متولد شد، کارخانه‌ها جهت ساخت مواد و وسایل برای ظهور و چاپ ایجاد شدند.
  3. گسترش عکاسی موجب پدید آمدن گونه‌های کاملا جدیدی از عکس‌ها شد و به تدریج مردم به چند کاره بودن عکاسی پی‌بردند.
  4. ساخت فیلم متحرک ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏(سینمایی) را امکان پذیر ساخت و به چاپ مطبوعاتی یاری رساند تا توان بازسازی تمام عکس‌های میان رنگ را بیابد.

اثر دیگری هم داشت، عکس‌های لحظه‌ای ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏(اسنپ شات‌ها) جایگزین سه پایه و پارچه فوکوس قدیمی در اذهان عمومی شد و نیاز به ذهنی فنی یا ثروت نبود و شاترهای لحظه‌ای با انتخاب لحظه نوردهی برای موضوعات متحرک تفاوت‌های بزرگی در ترکیب‌بندی عکاسان ایجاد کرد. در کنار این تغییرات و تحولات بعضی از عکاسان حرفه‌ای زندگی شهری را مورد استفاده قرار دادند و یکی دو تن از صلح طلبان شروع به گرفتن عکس جهت نمایش اوضاع فقیران کردند. با وجود تمام این تنوع ایجاد عکس، جامعه باید در مورد وجود عکاسی تجدید نظر می‌کرد. عکاسی هنر است... یا رسانه‌ای ثبت کننده! ابزاری علمی یا یک پدیده نو ظهور همگانی؟

پیش­‌بینی این که عکاسی بر صفحات چاپ مطبوعات موجب انتقال سری اخبار خواهد شد، عکاسان را برای کار و شرایط زندگی بهتر کمک خواهد کرد و ابزار سرگرمی و آموزش خواهد شد کمی سخت بود و همچنین دیدیم چگونه عکس‌های تحلیلی مایبریج بحث‌های زیادی ایجاد کرد، او در دهه ۱۸۸۰ با نقاشان، مجسمه‌سازان و دانشمندان در پاریس مباحثه کرد و برای اعضای فرهنگستان سلطنتی و سازمان‌های مشابه در لندن سخنرانی کرد، عکس‌های متوالی وی از حرکت اندام حیوان و انسان، راه‌رفتن، پریدن، یا فعالیت‌های ورزشی، از پرش کانگرو تا پرواز پرندگان به عنوان ابزار سنجش مستقیم مورد استفاده واقع شد و از عکس‌های مایبریج دایره المعارف جامعی برای آموزش‌های هنری تشکیل دادند. عکس‌های متوالی وی به عنوان معیاری در مقابل نقاشان گذاشته می‌شد که مرتبا مورد قیاس قرار می‌گرفتند.

برگرفته از کتاب داستان عکاسی نوشته مایکل لنگفورد

اینستاگرام کیان نوروزی

 

 

 

مطالب پیشنهادی